09 Feb 2010, Dinsdag

kof•fie de; m -s 1 de koffieplant 2 al dan niet geroosterde koffiebonen 3 gemalen poeder van gebrande koffiebonen 4 daaruit bereide drank: ~ zetten; dat is geen zuivere ~ geen eerlijke zaak

Dit is wat ik kreeg toen ik ‘koffie’ opzocht in de dikke Van Dale. Na wat verder speurwerk op Wikipedia leer ik zelfs dat koffie voor het eerst ontdekt werd in Ethiopië, waar het bunn of bunchum genoemd werd.

Boeiend inderdaad, maar wat ík vooral weet van leut, troost of op z’n Haags een bakkie pleuâh is dat het zwarte goedje de afgelopen jaren uitgegroeid is tot een ware trend. Raar eigenlijk als je erover nadenkt, want onze oma’s, overgrootoma’s en zelfs hun moeders dronken het eeuwenoude warme goedje al. Totdat één van de Olsen twins (ik kan ze nog steeds niet uit elkaar houden) enkele jaren geleden met een take away coffee werd gespot.

Ineens zag je iedereen in bushokjes, wachtend op de trein, tijdens het shoppen, wandelend met de hond, hier, daar, waar dan ook, met die verrekte koffiebekers op straat. Op sites als Hyves was de trend ook aardig merkbaar. Foto’s in verschillende buitenlandse Starbucks-filialen werden massaal op profielen geplaatst. Het lijkt ineens een hoog hipheidsgehalte te hebben om aan een lichte cafeïneverslaving te lijden. Ook op Twitter zijn de ‘eerst een lekkere grote bak cappu’-tweets in de ochtend niet van de lucht.

En dan praat ik natuurlijk niet over gewoon zwart of met suiker: onze generatie gaat voor trendy uitvoeringen als explosing espresso, crazy cappuccino of desperate decafé. En de welbekende koffiepadapparaten zijn natuurlijk helemaal passé, een beetje koffiedrinker gaat tegenwoordig voor de cupjes.

Tien jaar geleden al stelden mijn ouders voor dat ik misschien eens koffie moest proberen. Maar zo eigenwijs als ik was, of ben, heb ik dat nooit gedaan. Tot afgelopen weekend, ik kon er simpelweg niet langer meer tegen. Want als je geen koffie drinkt, hoor je er schijnbaar niet bij. En dan heb ik het niet alleen over die met-grote-sloten-Starbucks-op-de-foto-trend, maar ook op werk, thuis, met vriendinnen. Iedereen zit maar gezellig te leuten met elkaar. Het heeft ook iets volwassens ofzo. En dan kun je beginnen over andere drankjes, maar thee, cola of water is wat dat betreft toch, eh, andere koffie.

En dus is 5 februari 2010 voor mij nu een memorabele dag. Toen dronk ik mijn eerste cappuccino in een Italiaans lunchcafé in Londen. En schoorvoetend heb ik mijn aanwezige vriendin moeten bekennen dat ik het eigenlijk best wel aardig vond. Sindsdien drink ik dus elke dag netjes één kop koffie. Wel uit een ouderwets koffiezetapparaat trouwens. Niet trendy? Hallo, vintage!

Ciao, Michelle :-)

Naam	:
Email	:
Reactie	:
Beveiligingscode	: